Stijn Roes

In de eerste week van juni kwamen schuldhulpverleners, maatschappelijk werkers, onderzoekers, bedrijfskundigen en ervaringsdeskundigen bij elkaar in een zogeheten ‘pressure cooker’ om na te denken over verbeteringen binnen de schulddienstverlening. Aan het eind van de week werden de bevindingen gepresenteerd. Hier kwam vaak naar voren dat er teveel naar juridische aspecten, gestandaardiseerde systemen en taken wordt gekeken en te weinig naar de klant.

Dit is geen onverwachte uitkomst. Schuldhulpverleners zijn vaak sociaal juridisch opgeleid en hebben kennis van financiën, belastingen, financieel- en administratieve procedures en sociaaljuridische wet- en regelgeving. Maar wie zou dan wel naar de klant moeten kijken? Wie bespreekt zijn motivatie en ambivalentie, wie confronteert hem met zijn eigen gedrag en wie bespreekt hoe hij zijn netwerk kan betrekken?

Het maatschappelijk werk kan hier een belangrijke rol in spelen. Het doel van de maatschappelijk werk is immers het ondersteunen van de cliënt, zodat deze zich als zelfstandig persoon kan manifesteren in wisselwerking met de naaste omgeving en/of voorzieningen.

Volgens de pressure cooker is het nodig dat aan elke klant maatwerk wordt geleverd met een keuze uit een aantal modules. Dit zijn modules op het gebied van onder andere financiële stabiliteit, zelfregie, financiële vaardigheden, sociale vaardigheden, employability en emotionele stabiliteit. Zijn dit niet de taken waar juist een maatschappelijk werker goed mee uit de voeten kan?

Is het zinvol om verder na te denken over een complementaire taakverdeling waarin de klant die vastloopt met zijn schulden kan vertrouwen op de sociaaljuridische expertise van de schuldhulpverlener en het probleemoplossend vermogen van de maatschappelijk werker?

 

 

Reacties